Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Υπερβολές


Ακούω φανκ τώρα και νιώθω πολύ funky !
Για την ακρίβεια ακούω το ίδιο κομμάτι εδώ και μία ώρα, δεν το βαριέμαι, τουλάχιστον όχι μέχρι την χιλιοστή φορά, μετά δεν θα θέλω να το ξανακούσω, like ever !
Τώρα  που το σκέφτομαι αυτή την υπερβολή την πληρώνω ακριβά, π.χ. κάνω delete σε όλη τη συλλογή κομματιών στο κινητό-αγαπημένος φίλος και συνεργάτης μου και μετά από ένα διάστημα δεν έχω τι να ακούσω. Το ίδιο και με τα καινούρια ρούχα που αγόρασα στις αρχές του μήνα, και το μήνα πριν απ'αυτόν και πάει λέγοντας, πάλι δεν έχω τίποτα να φορέσω κι ας αναστενάζει η μπουκωμένη μου ντουλάπα.

Υπερβολή και στις αντιδράσεις μου π.χ.χάνω την ψυχραιμία μου-θα πιω απόψε το φεγγάρι-drama queen-κλάμα με το παραμικρό..
 Όταν γνωρίζω κάποιον, που μου αρέσει, για πρώτη φορά ένας υπερβολικός ενθουσιασμός με ξεσηκώνει, σαν ανεμοστρόβιλος, ξυπνά  τα ένστικτά μου...

...  Στα νιάτα μου είχα ένα πολύ έντονο φλερτ, με έναν ψαγμένο παρθένο. Σπάνια ράτσα.
Με τούτον λοιπόν ενθουσιάστηκα σφοδρά. Είχαμε μια συμβατότητα ενδιαφερόντων. Βγαίναμε ρομαντικές βόλτες στο κέντρο, σε συναυλίες, μου κράταγε το χέρι όποτε έβρισκε ευκαιρία και μου έδινε το κασκόλ του να ζεσταθώ. Τον ήξερα μόλις 2 εβδομάδες. Μιλούσαμε στο προϊστορικό msn, σε Γραμμική Β' κάθε μέρα και ένιωθα ευτυχισμένη χωρίς να γίνεται τίποτα παραπάνω. Ήμουν τόσο υπερβολικά ενθουσιασμένη μαζί του και δεν άργησα να τον ερωτευτώ. Όμως αυτή η υπερβολή μου στο να τον σκέφτομαι όλη μέρα και να κουνάω ευτυχισμένη την ουρά μου σε κάθε του μήνυμα δε με άφησε να παρατηρήσω την συμπεριφορά του πιο ρεαλιστικά. Ο τύπος εξαφανίστηκε και δεν μου ξαναμίλησε ποτέ κι εγώ ήρθα αντιμέτωπη με μια μεγάλη απογοήτευση κι έναν πεθαμένο ενθουσιασμό, που μετατράπηκε σε θυμό και ήπια μορφή κατάθλιψης και μου κατέστρεψε όλο μου το καλοκαίρι...

Μέτρον άριστον δεν υπάρχει πουθενά δεν πα να λένε όλοι. Αλλά όταν πέφτεις κάπου με τα μούτρα, βάσει μαθηματικής ακρίβειας και νόμου Μέρφι, θα προσγειωθείς με τα μούτρα κι όχι με τον παχουλένιο σου ποπό.
Δηλαδή ισχύει αυτή η καρμική εξίσωση ότι υπερβολή = νέμεσις.

Γιατί όμως τόση υπερβολή ;
.
Το προσωπικό μου background βρίθει από απαντήσεις γι'αυτή την ερώτηση.
Όχι δεν θα συνεχίσω λέγοντας :  " Όταν ήμουν μικρή οι παππούδες μου με γέμιζαν ενοχές και τιμωρίες - σε φάση ή θα πεθάνω την γιαγιά ή θα πεθάνω τον παππού- , επειδή δεν ήθελα να πάω εκκλησία ..."

Η εξερεύνηση της τάσης μας για υπερβολή βρίσκεται σε άμεση σχέση με την προσπάθεια εξερεύνησης συναισθηματικών κατάλοιπων του παρελθόντος μας.  ( Έλεος πια )

Οι υπερβολές μας δείχνουν ότι υπάρχει κάπου μέσα μας ένα και δύο και τρία και τέσσερα κενά, που προσπαθούμε απεγνωσμένα ή να γεμίσουμε ή να καλύψουμε ή τελοσπάντων να δημιουργήσουμε μια ωραία ψευδαίσθηση που να μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα και παραβλέπουμε τις τρανταχτές ενδείξεις της πραγματικότητας.

Θα ήθελα να προσθέσω άλλη μία υπερβολή που ομολογουμένως μας καταστρέφει.
Η ανάγκη να αγαπηθούμε. Ναι ναι, όπως το διαβάζεις. Αυτό το ύπουλο συναίσθημα είναι από μόνο του μια υπερβολή, καθώς αυτή η ανάγκη μας ωθεί σε μια συνεχή προσπάθεια εύρεσης συντρόφου ή σε μια συνεχή απομύζηση του συντρόφου μας, για να ικανοποιηθεί το πεινασμένο μας εγώ και να καλυφθεί ως εκ τούτου η συγκεκριμένη ανάγκη.
Οι συνέπειες είναι τόσο προφανείς όσο είναι στο σκυλί μου η λέξη " μπάνιο ".
 Γατζώνεσαι υπερβολικά πάνω σε κάποιον, συναισθηματικά εννοώ, ξεχνάς τον εαυτό σου και περιμένεις να αγαπηθείς όπως νομίζεις εσύ ότι σου αξίζει από έναν άλλο άνθρωπο τελείως διαφορετικό από εσένα. Στο τέλος απογοητεύεσαι, γιατί δεν ανταποκρίνεται το άτομο αυτό στις προσδοκίες σου ή εξαπατάσαι και νιώθεις προδομένος, γιατί ο υπερβολικός ενθουσιασμός και η ανάγκη σου για αγάπη/σχέση δε σε άφησαν να αναγνωρίσεις απ' την αρχή ότι δεν ταιριάζεις με τον άλλον ή χειρότερα ότι δεν ξέρεις τον άλλον. Ξέρεις μόνο τι θες( μπορεί και όχι και τότε δοκιμάζεις τα όριά σου, όπως στην προσπάθεια να χωρέσεις στο καλσόν ) και τι ανάγκες έχεις και το τραγικό είναι ότι ψάχνεις, για να βρεις τις απαντήσεις σου, σε άλλα άτομα και όχι στον εαυτό σου.

Τι θέλω να πω, love yourself first !
Αλλά όχι υπερβολικά..


                                                                                                                         Miranda Lorikeet

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Κλείστο_το_ρημάδι


Και τι γυρνάει και μου λέει: " Σιγά μην κάνω κάτι μαζί του, αφού βγάζει τα φρύδια του.."
Και τις προάλλες ακούω το εξής από κάποια άλλη γνωστή: ' 'Μωρέ ξέρεις τι, δεν μου αρέσουν οι μονογαμικές σχέσεις, θέλω πολλούς και τους θέλω συνέχεια... Τι εννοείς να χωρίσω με τον Χ ; αφού τον αγαπάω.." και εν τω μεταξύ εγώ να πνίγομαι στο γαλλικό καφέ μου.
Την περασμένη βδομάδα σε μια συζήτηση που είχα με ένα φίλο απ' τη σχολή, μου λέει :
" Της είπα να το πάμε χαλαρά. Περιστασιακό σεξ θέλω, βέβαια αυτή έχει την εντύπωση πως ίσως εξελιχθεί σε κάτι παραπάνω...Ντάξει δεν της λέω και ψέματα, απλά δεν έγινα συγκεκριμένος. Ε και με την άλλη θα κάνω ένα τεστ ντράιβ πρώτα και βλέπουμε. "
Και προχθές στο μετρό άκουσα μια τύπισσα, θα 'ταν δεν θα 'ταν στην ηλικία  μου,  να λέει στη φίλη της: " Μου πρότεινε να πάμε εκδρομή...ναι ο γλυκούλης...όχι του είπα...δεν υπάρχει περίπτωση, δεν θα μπορώ να χέσω. ''

....

Ισχύει ότι η ματαιότητα έχει τη σημασία της ; δηλαδή όλους αυτούς να μην τους κράξω ;
Εντάξει ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο-οθόνη του υπολογιστή. Και ποιος δεν έχει αφήσει το μυαλό του να κατακλειστεί από μικρές μάταιες σκέψεις και πολλές φορές ανόητες. Και πρώτη απ' όλους εγώ. Όμως τα συγκεκριμένα παραδείγματα πραγματικά με ξεπερνάνε.
#1 Η μία δηλώνει τόσο άμεσα την κοινωνική κατακραυγή που θα ακολουθήσει αν τη δει κανένας γνωστός με ελαττωματικό γκόμενο ( και το ελάττωμα εδώ δεν έχει σχέση με το χαρακτήρα του αλλά με τα φρύδια του ! )
#2  Η άλλη ονειρεύεται πουλιά ξένα, αγαπάει το αηδόνι της, όμως δεν της φτάνει και παρ'όλα αυτά συνεχίζει τη σχέση της μαζί του γεμίζοντας απωθημένα και που και που παραστρατεί στα κρυφά. Αφού το αγαπάει μωρέ. Το αηδόνι της αγαπάει, όχι τον εαυτό της.
#3 Ξεκάθαρος. Κάνει και το τεστ ντράιβ του. Κομπλέ. Η μισή αλήθεια, άλλωστε, δεν είναι απόλυτη ειλικρίνεια, αλλά διπλωματία. Ε και να μη μείνει με το πουλί στο χέρι αν κάποια αποχωρήσει..
# 4 Η άγνωστη που απέρριψε την εκδρομή με τον γκόμενο.
Εντάξει είχα κι εγώ το ίδιο πρόβλημα και η αλήθεια είναι ότι μου χάλασε το 2ήμερο. Όμως είναι ένα αναπόφευκτο εμπόδιο για τα καινούρια ζευγάρια. Και στην τελική ,αν ήμουν ο γκόμενος, για να σου προτείνω εκδρομή σημαίνει ότι σε γουστάρω και ότι δέχομαι να πάρω το ρίσκο της τουαλέτας και εσύ με απορρίπτεις.

Η μανούλα μου έχει ένα σοφό ρητό, όταν πρόκειται να εκφράσουμε κάτι προσωπικό, μια σκέψη, μια ανησυχία ή κάτι που ξεπετάχτηκε σαν πορδή στο μυαλό μας, να μετρήσουμε από μέσα μας μέχρι το 20. Σε αυτό το μεσοδιάστημα υποτίθεται ότι πρέπει να σκεφτούμε αν αυτό που πρόκειται να ανακοινώσουμε δημόσια στέκει.
 " Πρέπει " ή " δεν πρέπει " ;

Μπορεί όντως να είσαι ένας εγωκεντρικός παπάρας και να θες να πεις την παπαριά σου.
Από την άλλη μπορεί να έχεις κι εσύ τους λόγους σου ή τα συμπλεγματάκια που σε κυνηγάνε από παιδί. Όλοι έχουμε. Γι' αυτό σου λέω, σκέψου, κάτσε σκέψου αυτό που έχεις να πεις. Ας μην ξεχνάμε και τον παράγοντα φιλία-οικειότητα, που πάντα βρίσκουμε την άνεση να πούμε την πρώτη μαλακία που μας έρχεται με απόλυτη ειλικρίνεια και αφέλεια. Μπορεί να την παραδεχόμαστε έτσι, κατά κάποιο τρόπο.
Υπάρχουν και οι σκέψεις που καλύτερα να τις κρατάμε για τον εαυτό μας, αν φοβόμαστε την κριτική, τουλάχιστον μέχρι να ωριμάσουν αυτές οι σκέψεις και να δούμε αν όντως αντιπροσωπεύουν εμάς ή την πραγματικότητα. Εν τέλει μπορεί ο συνομιλητής σου να μην είναι φίλος σου ή γνωστός σου, ούτε αρκετά εγωκεντρικός παπάρας για να σε καταλάβει. Zip it !
Πήγα σ' ένα live προχθές με κάτι γνωστούς και είχαμε αράξει κάπου εκεί σε μια γωνιά. Συζητούσαμε περί ταύτα και ο Ψ μου εκμυστηρεύτηκε ότι όταν ήταν μικρός, στο δημοτικό συγκεκριμένα, η κοπέλα που του άρεσε του είχε πει πως για να γίνει το κορίτσι του έπρεπε να της αποδείξει την αγάπη του τρώγοντας μία κατσαρίδα.
Ήταν μικρή δεν ήξερε να μετράει μέχρι το 20...

Κ.Κ.






                                                                          Brett Ewins

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Κονέκτιον της μιας βραδιάς..


Βαριέμαι να γκουγκλάρω τον ορισμό του κονέκτιον και να ξεκινήσω αυτή την ανάρτηση πιο κουλ από ποτέ.
Είχα πάει σε ένα πάρτυ. Πόσο κουλ είναι τώρα ε ;
Όντως είχα πάει σε ένα πάρτυ το λοιπόν και ήταν ωραία. Συμπαθητικά. Κουραζόμουν, ήταν και 1 η ώρα, έπρεπε να κοιμάμαι, δεν αντέχω εγώ αυτά τα ξενύχτια.
Τότε γνώρισα τον Ψ.
Έπινα μπυρίτσα, μασουλώντας πατατάκια. Δε θυμάμαι ακριβώς πώς έγινε, μέσω γνωστής, της γνωστής, της γνωστής, του γνωστού, της γνωστής, του γνωστού, ω γνωστέ και συστηθήκαμε.
ΚΟΝΕΚΤΙΟΝ.
Χημεία ρε παιδί μου. Λες και βρήκα το αρσενικό μου εγώ ! Αρχίσαμε να μιλάμε για τα πάντα λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Τέτοιος ενθουσιασμός. Μου άρεσε κιόλας...
Φύγαμε απ'το πάρτυ και κάναμε βόλτες στο παγωμένο κέντρο γελώντας και μιλώντας μέχρι το πρωί.
Και μετά μου ζήτησε το τηλέφωνό μου.
Χιλιάδες μικρά ουράνια τόξα μπήκαν απ' το 'να αυτί και βγήκαν απ' το άλλο.
Πέρασαν δυο τρεις μέρες και δεν μου είχε τηλεφωνήσει. Περίμενα και όσο περίμενα, με τη γλυκιά αίσθηση αυτής της δυνατής σύνδεσης που είχα νιώσει γι'αυτόν, φανταζόμουν τη ζωή μου μαζί του,το πόσο ταιριάζαμε, το γάμο μας, πόσα παιδιά θα κάναμε κι άλλα τέτοια κλισέ.
Τελικά δεν τηλεφώνησε...όσες ελπίδες κι αν μου έδιναν οι φίλες μου .
" Πάρτον εσύ μωρή " ήταν η οδηγία της δυναμικής-σύνδρομο ανεξάρτητη γυναίκα-φίλης μου. Άλλωστε στις γκομενοσυζητήσεις πάντα υποστηρίζεται η άποψη ότι καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες.
Αυτό κι έκανα. Είμαι μοντέρνο κορίτσι εγώ.
 Επιστρατεύοντας όλο μου θάρρος του έστειλα μήνυμα, γιατί και μόνο η σκέψη του τηλεφωνήματος μου προκαλούσε άγχος, σπυριά στη γλώσσα, μίνι εγκεφαλικό και άλλα τέτοια.Του πρότεινα να πάμε για ένα καφέ. Μου απάντησε μετά από ώρες ότι δεν μπορούσε. Και αυτό. Ο Ψ έγινε τότε ένα τεράστιο Χ που ήρθε και προσγειώθηκε στη μούρη μου. Και απλά έμεινα με την απορία, μια απορία που δεν κράτησε παραπάνω από κάποιο καιρό, εντάξει δεν είναι ότι κολλάς εκεί, αλλά όταν νιώσεις ΤΟ ΚΟΝΕΚΤΙΟΝ για κάποιον τότε μάλλον κάτι σημαίνει. Τελικά, όπως αποδείχτηκε, μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα.
Καμιά φορά τον σκέφτομαι, ξεπετάγεται αυτή η ανάμνηση στο μυαλό μου και μένει μια γλυκόπικρη αίσθηση γι'αυτόν τον άγνωστο Ψ, που εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε στη ζωή μου το ίδιο βράδυ και για τις ώρες που περάσαμε μαζί γελώντας, χωρίς να γίνει κάτι παραπάνω.
 Αναγνώρισα σε κάποια φάση πως η απορία και τα άσχημα συναισθήματα δεν γεννήθηκαν λόγω της εξαφάνισης του Ψ αλλά λόγω της εξαφάνισης του ΚΟΝΕΚΤΙΟΝ. Γιατί στην τελική δεν έψαχνα γκόμενο, αλλά αυτή τη δυνατή σύνδεση.
Τι κι αν εξαφανίστηκε μια φορά...

Κ.Κ.


Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Ο μονόλογος του μονόκερου



Τα παρακάτω γεγονότα είναι πέρα ως πέρα αληθινά.
Έχω αυτή τη φίλη, που την έχουμε όλοι τελοσπάντων, που είναι η προσωποποίηση της αδιαφορίας.
Είναι ο τύπος που πάντα αργεί, έχοντας κάθε φορά διάφορες ευφάνταστες δικαιολογίες να αραδιάσει. Είναι ο τύπος που δεν παίρνει πρωτοβουλίες, είναι Ελβετία στις " φιλικές " διαμάχες και ποτέ δεν αποκαλύπτει παραπάνω λεπτομέρειες για τον εαυτό του. Ένα εγχείρημα που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο και να αποκαλυφθούν οι πραγματικές πτυχές του χαρακτήρα και των συναισθημάτων του. Αυτός ο τύπος βρίσκεται σε μια κατάσταση φαινομενικής ηρεμίας και προσπαθεί με νύχια και με δόντια, ή με απόλυτη σιωπή σε επίμαχα ζητήματα, να κρατήσει μια ισορροπημένη και επιφανειακή διάθεση. Θα προτιμούσα να εκδηλωνόταν έστω και με φωνές, βρισιές, μαχαιρώματα, φόνο.....
Τις προάλλες είχαμε κανονίσει σοβαρό επαγγελματικό ραντεβού για μια δουλειά στο κέντρο.
Η φίλη μου είχε κανονίσει αυτή τη συνάντηση, έπειτα από επίμονες παρακλήσεις μου και γονυκλισίες ( καθώς τα έσοδα του μήνα δεν έφταναν ούτε για σκυλοτροφή ). Το ραντεβού ήταν στις 11.30 το πρωί. Ήμουν εκεί 10.55. Ήξερα ότι θα αργούσε. Ήξερα ότι θα είχε κίνηση. Ήξερα ότι θα γίνονταν πορείες. Ήξερα ότι θα έπεφτε χαλάζι, ίσως κανένας μετεωρίτης, μπορεί να συναντούσε ένα ψηλό μελαχρινό/έρωτα της ζωής της ή το λύκο από την Κοκκινοσκουφίτσα. Ήξερα τελοσπάντων ότι θα αργούσε, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα με απογοήτευε, γιατί της είχα κάνει ξεκάθαρο πόσο σημαντική ήταν για μένα αυτή η δουλειά.
11.20......πουθενά η φίλη μου. Το περίμενα, να πω ότι δεν το περίμενα ;
Μέσα σε 5' λεπτά βρέθηκα ιδρωμένη και αναψοκοκκινισμένη μπροστά από την πόρτα του γραφείου, χωρίς εκείνη. Δεν θα τα παρατούσα για χατίρι της, μπορούσα να τα καταφέρω και μόνη μου. Έσφιξα τον φάκελο με το βιογραφικό στα χέρια μου και χτύπησα αποφασιστικά την πόρτα. Μα τι ηλίθια, ποιος χτυπάει πόρτες το 2014, λες και βρισκόμουν μπροστά από στοιχειωμένο πύργο.
Χτύπησα το κουδούνι, μπήκα μέσα, μίλησα με τον υπεύθυνο μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι υπήρχε θέση για προγραμματιστή αλλά όχι για γραμματειακή υποστήριξη. Ωραία. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Με είχε κρεμάσει για ακόμη μία φορά. Λες και είναι δύσκολο όταν προτείνεις κάτι τόσο σημαντικό πχ δουλειά το 2014, να είσαι ακριβής με τις πληροφορίες που δίνεις.
Απογοητευμένη και ενοχλημένη με τον εαυτό μου, που είχα χάσει ένα ολόκληρο πρωινό για μαλακίες, αποφάσισα να κεραστώ ένα καφέ της παρηγοριάς. Εκείνη την ώρα με παίρνει τηλέφωνο η φίλη μου και να φώναζει κάτι ακαταλαβίστικα, της είπα που είμαι και ήρθε να με βρει.
Την είδα να καταφθάνει σχεδόν τρέχοντας, το μακιγιάζ άψογο. Πριν προλάβω να αρθρώσω κουβέντα ξεκινάει ένα δραματικό μονόλογο δικαιολογιών. Και μου λέει : " Δε θα το πιστέψεις τι μου συνέβη, ένας μονόκερος είχε μπει στην κουζίνα, είχε ανοίξει την πόρτα του ψυγείου τα 'χε ρίξει όλα κάτω και πιο 'κει κάτι ξωτικά κάνανε παρτούζα........ ". Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε ότι είπε.
" Να κεράσω ένα καφεδάκι ; " της είπα ατάραχη, " ο φανταστικός σου φίλος θα πάρει κάτι ; " συμπλήρωσα χαμογελαστή και κοίταξα την άδεια καρέκλα δίπλα της.

K.K.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Φρένα επί τας φρένας


Με τον Χ βγαίναμε 2 μήνες.
Τις προάλλες ήρθε σπίτι μου. Παραγγείλαμε σουβλάκια, είπαμε διάφορες αηδίες που δεν έβγαζαν νόημα, ήπιαμε μπύρες, μας έπιασε νευρικό γέλιο και κάναμε ποιοτικό σεξ.
" Να πηγαίνω σιγά σιγά ", είπε διακριτικά.
Όχι που θα καθότανε. Ποτέ δεν πέρασε τη νύχτα σπίτι μου. Λες και φοβόταν μη χαλάσει αυτή την casual ισορροπία και ξεσηκώσει αεράκι συναισθημάτων, που ίσως αργότερα κατέληγε ή τελείωνε κάπου. Στην πραγματικότητα είχε πάντα δουλειά το πρωί, ή τουλάχιστον έτσι είχε για μένα η κατάσταση και δεν ζήτησα ποτέ κάτι περισσότερο. Ίσως στην αρχή να ήθελα, έφταιγε ο ενθουσιασμός, που σιγά σιγά, φρένο με το φρένο, ξεθώριασε.
Έχω να κοιμηθώ με κάποιον σχεδόν δυο χρόνια και να το εννοώ. Α, και να σημειώσω ότι τον τελευταίο 1 χρόνο μένω μόνη μου. Επίσης έχω χάσει τον οργασμό μου.
Η μαμά λέει πως είμαι μικρή ακόμα. Σίγουρα όλα αυτά θα ξεπεραστούν.
Και όλοι γύρω ερωτεύονται, λένε το πρώτο σ' αγαπώ και αγχώνονται για την αντίδραση του άλλου.
Όχι Χ, δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου, δεν σε αγαπώ και δεν αγχώνομαι για τίποτα όταν είμαστε μαζί. Απλά σε συμπαθώ και μου αρέσεις. Φρένο, μέχρι εκεί. Έτσι κι αλλιώς δεν ενδιαφέρθηκες για κάτι παραπάνω, βολεύτηκες και το είδα ότι βολεύτηκες και βολεύτηκα κι εγώ.
Αυτή η μια φορά την εβδομάδα που θα σε δω είναι υπέροχη. Αλλά μόνο αυτό και σε συγκεκριμένη δόση, υπολογισμένη με μαθηματική ακρίβεια. Φρένο κι εδώ.
Αντιλαμβάνομαι πόσο διαφορετικός είσαι και ξέρω ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα τελειώσει τόσο αδιάφορα, όσο έγινε στην πορεία.
Δεν είναι όλα παθιασμένα και τυλιγμένα σε μαύρη δαντέλα, έτσι ;
Δεν θα σηκωθείς απ' τον καναπέ σου για εμένα, δεν θα γίνεις ο  ήρωας που θα μου φέρει το πρωί μια κούπα ζεστό καφέ.
Κι έτσι τα πράγματα γίνονται χλιαρά, με τη συναίνεση και την ευλογία και των δύο πλευρών.
Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενοχλεί πλέον αυτή η διαπίστωση.
Έχουμε τον εαυτό μας να μας στηρίξει και μπορεί να έχουμε και ένα Χ για σεξ πότε πότε.
Τους εαυτούς μας τους εκπαιδεύουμε, εκπαιδεύουμε τη ζωή μας, τους φίλους μας, την οικογένειά μας, το σκυλί μας, για να μπορούν να μας στηρίξουν.
Πράγματι η φάση με τον Χ τελείωσε, ήταν αμοιβαίο και κανείς δεν επικοινώνησε με τον άλλον.
Μου αρέσει που είμαι μόνη μου τώρα, έτσι κι αλλιώς οι χαλαρές σχέσεις δεν είναι για πολύ.
Τη μία εκείνη φορά την εβδομάδα τώρα την αφιερώνω στον εαυτό μου, κλείνω τηλέφωνα και ίντερνετ και χάνομαι μέσα σε όλα αυτά που με κάνουν χαρούμενη ή πάω το σκύλο βόλτα, για ώρες.

 

Κ.Κ.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Fake it till you make it ?


Έρχεται λοιπόν η Χ φουριόζα και λέει " Πάμε για καφέ " και λέω " Όχι, εδώ θα κάτσουμε  ".
Η προστακτική του πάμε για καφέ της Χ σημαίνει ότι είχε πάλι προβλήματα με τη σχέση της και ήταν η ώρα να εκφραστεί λεπτομερώς, φωνάζοντας για εκτόνωση πάνω από έναν καφέ, απέναντί μου, μέσα σε κόσμο. Ξένο κόσμο. Οπότε καλά το χειρίστηκα.
Καταλήξαμε όμως με ένα καφέ στο χέρι και στο πάρκο. Πήρα και το σκύλο μαζί για να μη νιώθω μοναξιά, όσο θα φωνάζει μόνη της. Οπότε καλά το χειρίστηκα.
Το πρόβλημα ήταν το εξής. Η Χ υποκρινόταν οργασμούς καμιά φορά κατά τη διάρκεια του σεξ και ο Ψ το κατάλαβε και τσακωθήκανε. Ωραία.
Εγώ τώρα δηλαδή έπρεπε να διαλέξω στρατόπεδο και να πω " Α, το μαλάκα δε ντρέπεται να θυμώνει μαζί σου, αφού το έκανες για να μη νιώσει άσχημα ". Δεν είχα την κατάλληλη απάντηση.
Είχα τη σωστή απάντηση όμως, που πάλευε να ξεπεταχτεί από το στόμα μου. Παρ'όλα αυτά συγκρατήθηκα γιατί έβλεπα τη φίλη μου αρκετά αναστατωμένη. Από την άλλη όμως δεν ήθελα να περιθάλψω την λάθος αντίληψή που είχε, ότι για να ευχαριστήσεις κάποιον πρέπει να υποκριθείς. Μπορεί να το έκανε για το καλό του, για να μην νιώσει άσχημα, ενώ στην πραγματικότητα κάνει κακό η ίδια στον εαυτό της. Επομένως, δεν αποδέχεται το γεγονός ότι το σεξ μπορεί να μην ήταν τόσο καλό σε εκείνη τη φάση ή ότι για να είναι καλό πρέπει οπωσδήποτε να φτάσουν και οι 2 στο μεγάλο Ω ή προπάντων αν δεν επιβραβεύσει την προσπάθεια, ο Ψ θα απογοητευτεί.
Λεπτό θέμα το κρεβάτι.
Δε θυμάμαι να της απάντησα κάτι τελικά.  Για καλή μου τύχη ο σκύλος μου αποφάσισε να κάνει την ανάγκη του για 2η φορά και είχα ξεμείνει από σακούλες, οπότε το βάλαμε στα πόδια, γιατί πλησίαζε γιαγιά και ήξερα την κατάρα που θα έπεφτε αν έβλεπε το βουναλάκι. Χαριτωμένη σκηνή.
 Αφού έμεινα μόνη μου έφτιαξα ένα τσάι σπέσιαλ και άραξα στο μπαλκόνι.
Αναρωτήθηκα λοιπόν, γιατί υποκρινόμαστε οργασμούς ; κι αν όχι αυτό γιατί υποκρινόμαστε γενικά ότι μας αρέσει κάτι για χάρη ενός ανθρώπου που μας ενδιαφέρει ; Μήπως φοβόμαστε ότι απογοητευτεί μαζί μας και μας απορρίψει ή μήπως δεν μπορούμε να νιώσουμε αρκετά ελεύθεροι μαζί του ;

Κ.Κ.


Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Πες μου το βρακί σου να σου πω ποιος είσαι - Part 2


  Και πρώτα ήταν το Χάος . . .λέει ο Ησίοδος, κι έχει δίκιο.
Σε κάθε περίπτωση που θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δικό μας χάος, που προϋπάρχει όλων.
Μια φωτεινή Αρχή έρχεται και προσγειώνεται με χάρη μπαλαρίνας, ενώ η ενάτη του Μπετόβεν ξεκινάει δυναμικά.
Αυτή η Αρχή είναι η Επιθυμία για μια καλύτερη αντίληψη του εαυτού μας και των άλλων θνητών γύρω μας.
  Τώρα το πώς και γιατί ξεκινάει η Αρχή αυτή, όπως είπαμε και προηγουμένως, για όλα ευθύνεται το ταπεινό βρακί και οι εμπειρίες που κουβαλάει.
Από 'κει και πέρα περνάμε σε άλλο level δεξιότητας, στο να ερμηνεύσουμε τον χαρακτήρα ενός θνητού που μας ενδιαφέρει, δηλαδή να ερμηνεύσουμε τον χαρακτήρα του και επομένως να προβλέψουμε κατά  τρόπο τινά την συμπεριφορά του, παίρνοντας υπ'όψη μας όσο το δυνατόν περισσότερες ενδείξεις.
Είναι πολύ κουραστικό όλο αυτό και το μεγάλο μου Εγώ βαριέται, αντιδράει και γκρινιάζει ν'ασχοληθεί με όλα αυτά. Εδώ ξεκινάει ο έλεγχος αυτού του απροσάρμοστου σε περιορισμούς και όρια ( και προθεσμίες εργασιών ) Εγώ-εαυτού μας, που σαν αφηνιασμένο άτι ξεφυσάει και τρέχει να ξεφύγει.
 Η τεχνική μέθοδος της ΥΠΟΜΟΝΗΣ & ΕΠΙΜΟΝΗΣ, που μας κάνει να ξερνάμε από βαρεμάρα όταν μας την λένε, είναι η κλειτορίδα της υπόθεσης, το μαγικό κλειδί.
Ποια κριτήρια θα θεωρήσουμε πιο σημαντικά, για να ερμηνεύσουμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου ή το μοντέλο συμπεριφοράς του σε μια Χ κατάσταση, αυτό εξαρτάται από τις απαιτήσεις που έχουμε από τη σχέση μας. Κι αφού πρόκειται για προσωπική σχέση κι όχι για να προσλάβω υδραυλικό, τότε πρέπει σου λέω ΠΡΕΠΕΙ ν' αφιερώσω χρόνο, υπομονή κι επιμονή 1ον για να καθορίσω ποιες είναι οι ανάγκες μου 2ον αν μπορεί να τις ικανοποιήσει και μη σκέφτεστε πρόστυχα.
Έχουμε τόσες πολύπλοκες ανάγκες, πολλές πηγάζουν από τις μαύρες τρύπες και τους γαλαξίες του παρελθόντος μας. Δε θα χρειαστεί επιστημονική ανάλυση, πίεση και μετάπτωση σε κατάθλιψη ή αλκοολισμό για να διαπιστώσουμε τι είναι αυτό που θέλουμε από μια σχέση. Κάνεις μία έτσι, τσάαακ και ρίχνεις μια ματιά στο βρακί και βλέπεις γιατί δεν ήσουν ικανοποιημένος με τις προηγούμενές σου σχέσεις, τι ήταν αυτό που σε άγχωνε ή σε στεναχωρούσε, τι ήταν αυτό που σε έκανε χαρούμενο ; Ξέρεις, βαθιά μέσα σου ξέρεις.
Ανέσυρε λοιπόν αυτές τις πληροφορίες από την άβυσσο της ψυχής σου και διασταύρωσε τις  με τις ενδείξεις του χαρακτήρα του ανθρώπου που είσαι μαζί ή θες να είσαι και δες κολλάει, δεν κολλάει, έχει προοπτική ; Μπορεί να πάρει χρόνο να το καταλάβεις, πόσο μάλλον να καταλάβεις τον χαρακτήρα του ανθρώπου αυτού και να τον αποδεχτείς, δε χρειάζεται να τον δεχτείς απαραίτητα.
  Αν λοιπόν ο πίνακας της σχέσης σου, ή της σχέσης που θα ήθελες να έχεις με κάποιον, περικλείει συμβατά χαρακτηριστικά με τις ανάγκες σου τότε έχουμε μία Αφροδίτη του Μποτιτσέλλι, αν δεν κολλάνε τα πράματα μεταξύ τους και πέσεις και στην παγίδα της πίεσης της σχέσης για μια σύνθεση πίνακα ξεκινώντας από αποσύνθεση, τότε έχουμε τη Γκουέρνικα του Πικάσο.
Τι δεν καταλαβαίνεις ;

Υ.Γ               
Δεν κάνω καμία κριτική της τέχνης εδώ, οι κύριοι Μποτιτσέλλι και Πικάσο χρησιμοποιούνται σαν απλά παραδείγματα. 
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος έχει γεμίσει πια από κριτικούς.
Χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω ενθάρρυνση, θνητοί, θεοί και δαίμονες . . .



 Κ.Κ.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Πες μου το βρακί σου να σου πω ποιος είσαι - Part 1


   Μεγαλώνοντας μέσα σε μια σχέση, ειδικά αν είναι η πρώτη σου σοβαρή σχέση ή έστω σοβαρή, είτε μαθαίνεις τον εαυτό σου, είτε τον χάνεις και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από σένα.
  Αλήθεια, πώς μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας μέσα σε μια σχέση ;
Είναι οι άπειρες και κάθε λογής  εμπειρίες που κουβαλάει κανείς στην πλάτη του, για να μην πω καλύτερα στο βρακί του ;
Μήπως είναι η αυτογνωσία του ; 
Ναι μωρέ, η αυτογνωσία των 20 και κάτι, αυτό που τώρα πια έχεις κατασταλάξει στο πώς τρως το σουβλάκι σου  και αποδέχεσαι το γεγονός ότι δεν βγαίνεις μακριά αν δεν υπάρχει φίλος-ταξιτζής στην παρέα.
Οκ.
  Οι εμπειρίες του  βρακιού μετράνε, το 2ο δεν πιάνεται, και οι εμπειρίες αυτές μπορούν κάλλιστα να μεταφραστούν σε εξής εκφράσεις όπως έπαθα-και-έμαθα ή το-καλό-πράγμα-αργεί-να-γίνει ή όπου-ακούς-πολλά-κεράσια-μάλλον-είσαι-τρελός κι άλλα τέτοια χαριτωμένα που λέμε μεταξύ μας ή στον εαυτό μας, τα οποία εγκρίνουν την αυταπάτη μας ότι την επόμενη φορά θα είναι διαφορετικά.
Την επόμενη φορά εσύ θα έχεις τον έλεγχο της σχέσης παίζοντας ανώφελα παιχνίδια εξουσίας
( mindgames ως επί το πλείστον ) σε ήδη ταλαιπωρημένους ψυχολογικά ανθρώπους.
Πώς, λοιπόν, ελέγχει κανείς τον εαυτό του μέσα σε μια σχέση, όχι απαραίτητα ερωτική ( τούτη είναι η παγίδα μάγκες ) αλλά και κοινωνική και επαγγελματική ; 
Η τόση δα εμπειρία μου ήταν αναπόφευκτο να βάλει τα γέλια μπροστά σε μια τέτοια ερώτηση .
( γέλιο = έξοδος κινδύνου )
  Φτάνεις όμως σ' ένα σημείο στη ζωή σου, που ξεκινάς την αναζήτησή σου, ξυπόλητος σαν το Φρόντο, για να βρεις απαντήσεις, μέσα από τις πολύωρες γκομενοσυζητήσεις με τις φίλες σου, ηλίθια άρθρα αυτογνωσίας στο ίντερνετ, ενδιαφέρον άρθρα, άσχετα άρθρα, tips από περιοδικά, συμβουλές της μαμάς, της γιαγιάς, του ταξιτζή, του περιπτερά και πάει λέγοντας.
  Από όλο αυτό το συνονθύλευμα πληροφοριών αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι τίποτα απ' ό,τι σου είπαν ή διάβασες, αλλά είναι αυτή η ανάγκη και το ενδιαφέρον που δημιουργήθηκε,
ή τουλάχιστον αυξήθηκε, για να κατανοήσεις τους άλλους και κυρίως τον εαυτό σου. 
Ναι φίλε μου, αυτό είναι και το πιο σημαντικό, γιατί από 'κει ξεκινάνε όλα.


To be continued . . .


Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

30 τετραγωνικά αμηχανίας





   Η Χ ήταν μια γυναίκα δυναμική και ανεξάρτητη, δεν φοβόταν ποτέ να πει τη γνώμη της και έδινε πάντα μάχιμες συμβουλές στις γκομενοπαθούσες φίλες της. Όμορφη και πολυδιαβασμένη ξεσήκωνε πολύ συχνά μοχθηρά αισθήματα ζήλιας. 
Παρ’ όλα αυτά…
Τις προάλλες είχα πάει σ' ένα πάρτυ μαζί με κοριτσοπαρέα, ανάμεσα τους και η Χ. Φτάσαμε κάπως αργά, οπότε γινόταν χαμός. Όλοι στριμωγμένοι σ' ένα μικρό συμπαθέστατο διαμερισματάκι. Φωτορυθμικά, καπνός, ποτά, σκότος και δυνατή μουσική. Τέλεια, δεν θα μας έβλεπε κανείς. Αρχίσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε σαν μουρλές. Όλοι χόρευαν κι εμείς χανόμασταν σε αυτό το μικρό πλήθος των 30 τετραγωνικών. Το είχαμε τόσο ανάγκη.
Η Χ όμως δεν χόρευε. Αντιθέτως είχε στρογγυλοκαθίσει στην άκρη του καναπέ και κοιτούσε αδιάφορα ένα δικό της υπερπέραν.
- Τι έπαθες; Γιατί δεν χορεύεις; ρώτησα, αθώα χωρίς να περιμένω τη βόμβα που θα επακολουθούσε… 
- Γιατί να χορέψω; Δεν έχει και κανέναν ωραίο τύπο εδώ, δεν έχει ενδιαφέρον... 
Σιωπή. 
Πέρασαν 10 βασανιστικά δευτερόλεπτα μέχρι να αντιληφθώ ότι όντως άκουσα αυτό που άκουσα. Έβαλα απροκάλυπτα τα γέλια μπροστά της γιατί ήταν η μεγαλύτερη μαλακία που είχα ακούσει στη ζωή μου. 
Ο μύθος της δυναμικής γυναίκας των 20 και κάτι καταρρίφθηκε μέσα σε μια μόνο φράση. Γιατί να μην μπορεί μια κοπέλα να αισθανθεί καλά μόνη της σ' ένα χώρο; 
Γιατί να μην μπορεί να υπάρξεις χωρίς μια διαρκή επιβεβαίωση από το άλλο φύλο;
Γιατί πέρασες τόσες ώρες μπροστά στον καθρέπτη να βάφεσαι, να ισιώνεις, να πατικώνεις, να καλύπτεις, να παστώνεις, να ζωγραφίζεσαι ;
Ο εαυτός σου μπορεί να σε επιβεβαιώνει και αντί να ψάχνεις random strangers να ευχαριστήσεις ίσως να προσπαθήσεις να ευχαριστηθείς ανεξάρτητη από συμβάσεις και trends της industrial εποχής του fashion) κώλου που ζεις.
Βρε χρυσό μου, κανείς άντρας δεν θα σε γουστάρει και δεν θα περάσει καλά μαζί σου αν δεν γουστάρεις εσύ η ίδια πρώτα τον εαυτό σου και κρεμάς όλη σου την ψυχολογία σου από το αν υπάρχει πρόσωπο να παιχνιδίσεις ή να γαμήσεις απόψε. 
ΤΣΙΛΛ...


Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Δραμαμήνες #1


Είναι Οκτώβρης και είναι δράμα μήνας.
Επίσης είναι Σάββατο και αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη ζεστή φωλιά μου και να συρθώ έξω στο φως της νύχτας. Γιατί; Εξαιτίας της κοινωνικής νόρμας είμαι-είκοσι-και-κάτι-πρέπει-να-βγω-έξω-βράδυ-να-περάσω-καλά-γιατί-αλλιώς-έχω-κάποιο-πρόβλημα. Ω ναι, συμβιβάστηκα... και όχι δεν είμαι περήφανη γι' αυτό αλλά εντάξει όλοι το έχουμε κάνει λίγο πολύ.
Έχω λοιπόν φυλακιστεί σε μια ανάλογη φάση.
Μπαρ χωμένο κάπου στο κέντρο. Χίπστερ. Παρέα που δεν ταιριάζουμε πια. Δυνατή μουσική και δεν ακούω τίποτα. Μόνο τους βλέπουν να ανοιγοκλείνουν το στόμα και γνέφω χαμογελαστά- δήθεν καταλαβαίνω τι μου λένε, πίνω μικρές γουλιές απ' το ποτό μου. Βαριέμαι. Θέλω να φύγω. Κάνω ζουμ τα πρόσωπά τους για πλάκα, στη μία τρέχει ιδρώτας και παρασύρει το τσιμέντο ομορφιάς, τα μάτια του άλλου γυαλίζουν σαν λύκου κοιτώντας τα βυζιά της διπλανής που ξεχειλίζουν απ' το στενό μπλουζάκι. Τα κοιτάω κι εγώ. Μου 'ρχεται να βάλω τα γέλια. Κοιτάω αλλού. Κοιτάω το κινητό. Το ξανακοιτάω, το ξανακοιτάω άλλες 15 φορές. Τότε με κατακλύζει ο εσωτερικός μονόλογος. Δεν περνάω καλά. Ρε φίλε, σκέφτομαι ότι προτιμώ να βγω μόνη μου παρά με παρέες βαρετές αλλά τις ανέχομαι γιατί είμαι αρκετά κομπλεξική για να βγω μόνη μου και για να πω την αλήθεια δεν έχω γνωρίσει και κανένα ενδιαφέρον άτομο τον τελευταίο καιρό...δηλαδή εδώ και 2 χρόνια...
ΑΧΧΧ ! Εντάξει. Η ώρα της αλήθειας.
"Μωρέ πρέπει να φύγω ", λέω.
Κανείς δε με ακούει. Παίρνω την τσάντα, σηκώνομαι. Γυρίζουν δυο φίλες γιατί αντιλαμβάνονται κίνηση σαν αρπακτικά. "Από τώρα ; Γιατί ; ", με ρωτάνε και κάνουν ένα μορφασμό δήθεν απογοήτευσης.
Οκ, τώρα θα τους πω.
" Βασικά με έπιασε διάρροια ", φωνάζω. Γυρίζουν όλοι.
Τρέχω έξω. Βάζω τα γέλια μόνη μου.
Σφίγγω τη ζακέτα πάνω μου και παίρνω το δρόμο του γυρισμού πιο ανάλαφρη από ποτέ...

  K.K.